Radøysongen av Petter Morken
|
|
|
1.
Det susar lint i bjørketopp
og stryk rundt nakne haug
eg kjenner brisen på min kropp
eit sjøfriskt vikinglaug,-
Det skvalar smått om fjørestein
og helsar meg frå vest -
i eim av sjø og fiskebein
eg likar Radøy best!
|
4.
Eg reiser jamt på Radøyferd
når tanken stig mot høgd,
om vitjing i mi barndomsverd
eg drøymer glad og nøgd,-
Eg trør i gamle fotefar
og nemner alt ved namn,
for bygda er som før ho var,
og opnar varmt sin famn. |
|
2.
Og dreg det opp eit ver frå vest
så tek eg hyra på.
Men trass i regn og mykje blest
er Radøy aldri grå,-
Når lynget glitrar tårevått,
kvar stein er blank og fin,
set bekken i ein perlelått
og dansar dansen sin!
|
5.
Kvar knaus, kvart tre og liten stein,
dei ser mitt hjarta blør -
men trastemor på bjørkegrein,
ho syng som aldri før!
Ja, songen tagnar aldri enn
om noko visnar ned,
for tida modnar nye menn,
kvart år veks nye tre. |
|
3.
Ein radværing som reiser ut,
ber med i hjarta sitt
ein skatt av gull, ein arvelut
som bind hans tanke tidt!
Det ber han tidt i syn og draum
så sælt på heimleg veg,-
Han siglar i ein minnestraum
til Radøy tanken dreg!
|
6.
Ver helsa, Radøy hovdingstad,
ditt namn i soga står -
Så mang ein mann du gjorde glad,
og gjer det kvart eit år!
Når runer skriv deg takk og løn,
på mosegrodde stein;
då fyller du mi siste bøm,
og gøymer mine bein. |
Sist oppdatert: 30.10.2009